Kontaktu    Impressum      

Deutsch Polnisch
Strona startowa    Warsztaty    Kształcenie    Psychomotoryka    Motopedagogika    Zajęcia psychomotoryczne    Publikacje    O mnie    Filozofia    

Psychomotoryka jest rozumiana jako metoda z dziedziny pedagogiki integracyjnej i jako taka jest stosowana w wychowaniu i kierowaniu poprzez ruch.

Psychomotoryka składa się z dwóch pojęć: „Psychika“ i „Motoryka“.

Według zwolenników tej metody psychika i motoryka znajdują się we wzajemnym powiązaniu, to znaczy nigdy nie istnieją niezależnie od siebie. Pojęcie „psychomotoryka“ oznacza zatem ruch człowieka jako przejaw wzajemnego związku między ciałem a duszą.

U podstaw psychomotoryki znajduje się holistyczny obraz człowieka. Ponadto zawsze podkreśla się jedność ciała, duszy i umysłu. W szerszym kontekście psychomotoryka opisuje wzajemne oddziaływanie procesów poznawczych, emocji, psychiki i ruchu oraz ich znaczenie dla rozwoju kompetencji działania jednostki w kontekście psychospołecznym.

Stąd też psychomotoryka jest specyficzną metodyką, jest pedagogiczną zasadą, postawą pedagoga wobec podopiecznego. Z tak zasadniczego pojmowania psychomotoryki wywodzi się definicja psychomotorycznego wspomagania rozwoju (na obszarze profilaktycznym) oraz mototerapii (na obszarze terapeutycznym).

W psychomotoryce wychodzi się z założenia, że wspomaganie ruchu i percepcji wzmacnia pewność siebie i jest warunkiem dla wszelkich procesów uczenia się oraz, że uczenie się przebiega wskutek konfrontacji z otoczeniem.

Zadaniem wspierania psychomotorycznego jest wspomaganie dziecka w doskonalszej percepcji ciała, w panowaniu nad ciałem i w wyobrażenia ciała. Na takiej podstawie następuje optymalizacja percepcji siebie i innych, koncepcja-ja, kompetencja socjalna oraz zdolności komunikacyjne rozszerzają się, a tym samym wspierane są możliwości działania i rozwoju. W ten sposób proces rozwoju poznawczego zyskuje główny i wydajny fundament do dalszego rozwijania się.

W praktyce psychomotoryka daje dziecku możliwość wyrażenia własnego ciała i własnych przeżyć, eksperymentowania z ciałem i z przedmiotami, rozwiązywania zadań w grupie i tym samym udoskonalania kompetencji – ja, kompetencji rzeczowej i kompetencji socjalnej.

Wspomaganie psychomotoryczne dąży do wspierania duchowej dojrzałości na drodze fizycznej, aby wspomagać rozwój dynamiki życiowej i komunikacyjnej.
Według psychomotoryków rozszerzanie kompetencji motorycznych, psychicznych i emocjonalnych znajduje się w związku przyczynowym z nabywaniem przez dziecko ogólnych informacji o bezpośrednim otoczeniu i w istotny sposób przyczynia się do poznawczego oraz socjalnego rozwoju dziecka. Ciało jest ujmowane jako nośnik, który w procesie wspomagania odgrywa rolę inteligentnego mediatora w stosunku do otoczenia przedmiotowego i osobowego.

Psychomotoryka jest nauką o współzależności funkcji psychiczno-emocjonalnych a motorycznych. Procesy psychiczno-emocjonalne przejawiają się zatem w dużej mierze w procesie ruchu, a ruch wywiera wpływ (pozytywny lub negatywny) na procesy i funkcje psychiczne oraz emocjonalne

Podsumowując można powiedzieć, że pojęcie psychomotoryczny oznacza funkcjonalną jedność procesów psychicznych i motorycznych, ścisłe powiązanie sfery fizyczno-motorycznej z intelektualno-duchową.

Psychomotoryka jest wprawdzie zorientowana na ruch, jednakże nie stawia ona sobie za cel przekazywania określonych procesów czy technik ruchowych.

Jest to domena sportu.

Zasada psychomotoryki brzmi:
Nie uczyć się ruchów, lecz nauczyć się ruszać.